همنشينان و مطربين و اخته‌ها تقسيم كرد . دستور داد كاخها و نزهتگاهها و اماكن بازى براى عيش و نوش و طرب و لهو و لعب بسازند . پنج كشتى هم ساخت كه به شكل شير و فيل و عقاب و اسب و مار باشد و براى ساختن آنها مخارج گزاف بذل نمود ابو نواس درباره آنها چنين گفت : سخر اللّه للامين مطايا * لم تسخر لصاحب المحراب فاذا ما ركابه سار برا * سار فى البحر راكبا ليث غاب عجب الناس اذ راوك على صورة * ليث تمر مر السحاب سبحوا اذ راوك سرت عليه * كيف لو ابصروك فوق العقاب تسبق الطير فى السماء إذا ما * استعجلوها بجيئة و ذهاب يعنى : خداوند براى امين مركبهائى تسخير كرده كه براى صاحب محراب ( پيغمبر ) تسخير نشده بود . اگر موكب او در صحرا برود او در آب سوار شير پيشه مىشود و مىرود . مردم تعجب مىكنند كه تو سوار مركبى به صورت شير مىشوى و مانند ابر مىگذرى . آنها ( از فرط تعجب ) تسبيح مىكنند ( سبحان اللّه مىگويند ) كه ترا سوار هيكل شير مىبينند آنها چگونه خواهند بود و چه خواهند گفت اگر ترا سوار عقاب ببينند ؟ آن عقاب داراى چنگال و منقار و دو بال است دريا را مىنوردد و از لجه‌ها يكى بعد از ديگرى مىگذرد . از پرنده‌ها در مسابقه پيش مىافتد اگر بخواهند شتاب كنند خواه در آمدن و خواه در رفتن . ( در شعر بجاى جيئه كه بمعنى آمدن است حيه بمعنى مار آمده و چون يكى از كشتىها به صورت مار ساخته شده ناقل اشتباه كرده كه ما صحيح را نقل نموديم و از كلمه ذهاب كاملا واضح است كه هر دو آمد و رفت باشد ) .